ครูสอนพุทธศาสนา

อยู่ๆ ก็นึกถึงครูสอนพุทธศาสนาตอน ม.ต้น ขึ้นมาได้ เป็นครูที่ดูธรรม๊ะธรรมะ ลองนึกภาพผู้ชายค่อนข้างมีอายุ ผอมๆ ผมสั้นๆ ใส่แว่นตาหนาๆ แต่งตัวเชยๆ พูดจาเนิบๆ ไม่เคยลงโทษนักเรียนด้วยวิธีการทำให้เจ็บตัว แบบนั้นเลย

หลักสูตรพุทธศาสนาสมัยที่ผมเรียนจะเป็นพวกท่องจำเสียมากกว่า ประวัติพระพุทธเจ้าเป็นยังไง วันสำคัญทางพุทธศาสนามีประวัติยังไง ไตรลักษณ์ อิทธิบาทสี่ นิวรณ์ห้า อายตนะหก ฯลฯ ศัพท์พวกนี้คืออะไร ซึ่งบอกตรงๆ ว่าสมัยเรียนก็จำไม่ค่อยได้หรอก สมัยนี้ก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่ดี

นอกจากเรียนท่องจำพวกนี้แล้ว ก็ยังต้องท่องบทสวดมนต์ พอเลิกเรียนก็ต้องไปท่องให้ครูฟัง ก็เลยทำให้จำบทสวดมนต์ได้ถึงทุกวันนี้

บางคาบดีหน่อย ครูให้นั่งสมาธิประมาณ 10 - 15 นาที ซึ่งนั่งไปได้แป๊บเดียวก็จะเริ่มงุ่นง่าน จิตมันดิ้นรนเพราะถูกบังคับให้จดจ่ออยู่กับลมหายใจ สักพักก็หลุดลอย บางทีอากาศร้อนๆ ก็หลับเลย

ผมเลยนึกอยากลองเป็นครูสอนพุทธศาสนาให้เด็กมัธยมดูบ้างครับ

ถ้าไม่มีหลักสูตรกระทรวงมาบังคับ ผมจะไม่มานั่งสอนบทที่หนึ่งพระพุทธเจ้าประสูติ บทที่สองพระพุทธเจ้าตรัสรู้ บทที่สามพระพุทธเจ้านิพพาน ฯลฯ อะไรพวกนี้เลย

แต่จะใช้วิธีเอาซีดีหลวงพ่อปราโมทย์มาเปิดเลย ให้เด็กฟังไปเรื่อยๆ จนหมดคาบ และถ้ามีโอกาสก็อาจจะเชิญนักปฏิบัติที่มีเจโตมาช่วยสอนดูจิตให้เด็ก ซึ่งผมว่าน่าจะดีกว่าการนั่งสมาธิแล้วกำหนดลมหายใจ การปลูกฝังการดูจิตให้กับเด็กน่าจะช่วยให้เขามีเครื่องมือจัดการกับความทุกข์ที่จะต้องเผชิญเมื่อเติบโตขึ้นมา เขาอาจจะต้องพบกับความผิดหวังในเรื่องการเรียนหรือความรัก ถ้าเขารู้วิธีจัดการกับความทุกข์ของตัวเองได้ก็จะได้ไม่หาทางออกด้วยการคิดสั้น